Nadzieja Złoczyńców cz.1

Chronologiczna historia Nowego Porządku Świata

Publikujemy fragmenty książki Teda Flynna, która ukaże się niebawem w Polsce, o czym poin­formujemy naszych Czytelników.

Moje królestwo pochodzi nie z tego świata.

Ewangelia św. Jana 18,36

Media zjadliwie ośmieszają tych, którzy uwa­żają, że istnieje pewnego rodzaju konspiracja, prowadząca nas do rządu światowego. Typowe ataki utrzymują, że tak zwany „Nowy Porządek Świata" jest po prostu produktem prawicowych, bigoteryjnych i antysemickich rasistów z przełomu wieku, działających w duchu często zaprzeczanych Protokołów mędrców Syjonu, propagowanych te­raz przez różne milicje i inne grupy prawicowe. Archiwa historyczne nie wspierają tego stanowiska w żaden znaczący sposób, ale stało się ono man­trą socjalistycznej lewicy i jej kumpli w mediach. Sposobem dyskredytowania osób posiadających wiedzę historyczną i znajomość tego, co aktualnie dzieje się za sceną rządu, filantropii i biznesu, jest przedstawianie ich jako prawicowych oszołomów. Jest to ich metoda odrzucenia dialogu.

Termin „Nowy Porządek Świata" używany był tysiące razy w obecnym stuleciu przez wysoko postawionych rzeczników federalnego rządu światowego. Liderzy w dziedzinie edukacji, prze­mysłu, mediów i bankowości latami promowali ludzi o takim samym widzeniu świata, jak oni. Oczywiście ktoś może powiedzieć, że promocja przyjaciół nie tworzy konspiracji. To prawda w zwykłym sensie. Jednak reprezentuje ona „otwartą konspirację", jak opisał to znany fabianin, socjalista Herbert George Wells w książce The Open Con­spiracy: Blue Prints for a World Revolution (Otwarta konspiracja: plany światowej rewolucji) z 1928 r.

Przed przyjęciem Ustawy o Rezerwie Federal­nej (Federal Reserve Act) w 1913 r. prezydent Wilson opublikował pracę pt. The New Freedom (Nowa wolność), w której ujawnił, co następuje: „Odkąd zająłem się polityką ludzie głównie powie­rzali mi swoje opinie prywatnie. Niektórzy z naj­większych ludzi w dziedzinie handlu i przemysłu w Stanach Zjednoczonych obawiają się kogoś lub czegoś. Wiedzą, że jest gdzieś władza tak zorga­nizowana, tak nieuchwytna, tak czujna, tak zwarta, tak doskonała i tak prze­nikliwa, że lepiej nie mówić głośno, kiedy się ją potępia".

21 listopada 1933 r. prezydent Franklin Ro­osevelt pisał w liście do pułkownika Edwarda Man­della Houes'a, bliskiego doradcy prezydenta Wo­odrowa Wilsona: „Prawdą jest, jak wiemy obaj, że element finansowy w większych centrach zawład­nął rządem od czasów Andrew Jack­sona".

To, że istnieje coś takiego, jak klika wpływo­wych mediatorów, którzy kontrolują rząd spoza sceny, było wielokrotnie w tym stuleciu szczegó­łowo opisywane przez wiarygodne źródła. Profesor Carroll Quigley był nauczycielem Billa Clintona na Uniwersytecie Georgetown. Prezydent Clinton publicznie złożył hołd wpływowi, jaki miał profesor Quigley na jego życie. Największe dzieło Quigley'a Tragedy and Hope (Tragedia i nadzieja) z 1966 r. definiuje klikę:

„Ist­nieje, i istniała przez pokolenia, między­narodowa siatka, która działa do pewnego stopnia, jak sądzą pra­wicowi ra­dykałowie, tak jak dzia­łają komuniści. Faktycz­nie siatka ta, którą mo­żemy utożsamiać z Gru­pami Okrą­głego Stołu¹ nie jest przeciwna współ­pracy z komuni­stami lub jakimikolwiek innymi grupami i często to czyni. Wiem o dzia­łaniach tej siatki, ponieważ studiowa­łem je przez dwadzieścia lat, a przez dwa lata, na po­czątku lat 1960-tych, zezwolono mi na badanie jej do­kumentów i tajnych akt. Nie mam do niej ani do więk­szości jej celów niechęci i byłem przez długi okres mego życia blisko niej i wielu jej instrumentów. Sprzeci­wiałem się, w prze­szłości jak i obecnie, kilku jej liniom postępo­wania, ale zasadniczo moja najważniejsza róż­nica w opinii na jej te­mat do­tyczy tego, że chce ona pozostawać nieznana, podczas gdy ja są­dzę, iż jej rola w historii jest wystarczająco ważna, żeby została ona po­znana".

4 maja 1993 r. przewodniczący Rady Stosun­ków Zagranicznych (Council on Foreign Relations – CFR) Leslie Gelb powiedział w programie The Charlie Rose Show: „Mówiłem już kiedyś w pań­skim programie na temat Nowego Porządku Świata! Cały czas o tym mówię. Mamy dziś je­den świat. Rada Stosunków Zagranicznych może zna­leźć, kształcić i zacząć umieszczać ludzi w tych miejscach pracy, jakich potrzebuje nasz kraj. Bę­dzie to jedno z głównych przed­sięwzięć Rady pod moim kierownictwem". Były przewodniczący Rady Stosunków Zagranicznych, John J. McCloy (1953-70) powiedział, że robili oni to od lat 1930-tych:

„Parcie w kierunku rządu globalnego może być dobrze udokumentowane, ale u końca dwudzie­stego wieku nie wygląda to jak trady­cyjna konspi­racja, w zwykłym sensie, tajnej grupy złych ludzi, spotykających się potajem­nie za zamkniętymi drzwiami. Jest to raczej „tworzenie sieci" podobnie myślących, wysoko postawionych osób dla osią­gnięcia wspólnego celu, jak opisała to Marilyn Fer­guson w kla­sycznej pracy z 1980 r. pt. The Aqu­arian Con­spiracy (Konspiracja Wodnika)".

Prawdopodobnie najlepszym sposobem przed­stawienia tego będzie krótka chronologia Nowego Porządku Świata². Fakty wydają się mówić same za siebie.

Pewne ważne daty

1776 – Filozofia i myślenie Nowego Porządku Świata – Novus Ordo Seclorum – zostały zrodzone w Bawarii przez Adama Weishaupta. Był on profe­sorem prawa kanonicznego, który adoptował my­ślenie masońskie dla nowej struktury świata.

1844 – Benjamin Disraeli, premier Wielkiej Brytanii, mówi: „Widzicie więc, że… świat jest rzą­dzony przez zupełnie inne osobistości, niż wy­obrażają to sobie ci, którzy nie znajdują się poza sceną"³.

1846 – Papież Pius IX pisze na temat zmian, jakie widział w przyszłości: „Niechlubna doktryna tak zwanego komunizmu jest absolutnie prze­ciwna samemu prawu naturalnemu i gdyby kiedyś została wprowadzona w życie, całkowi­cie znisz­czyłaby prawa, własność i majątek wszystkich ludzi, a nawet samego społeczeń­stwa".⁴

1848 – Rzekoma potrzeba zmiany zasadni­czych sposobów funkcjonowania wszystkiego jest zgodna z nauczaniem „ojca komunizmu", Karola Marksa. Jako współautor Manifestu komunistycz­nego z Fryderykiem Engelsem, Marks pisze, że komuniści „otwarcie deklarują, iż ich cele mogą zostać osiągnięte jedynie przez przymusowe oba­lenie wszystkich istniejących warunków społecz­nych".⁵

1857 – Zostaje założone Narodowe Towarzy­stwo Edukacyjne (National Education Associa­tion) jako profesjonalne towarzystwo. Kongres USA rejestruje je w 1906 r., a IRS ogłasza je związkiem zawodowym w 1978 r. Narodowe Towarzystwo Edukacyjne finansowane w znacznym stopniu przez fundacje Rockefellera i Carnegie'go stanowi dziś główne narodowe lobby edukacyjne. Za­licza się ono do dziesięciu największych komi­tetów wy­borczych według ostatnio przedstawio­nych rapor­tów Federalnej Komisji Wyborczej (Fe­deral Elec­tion Commission). Narodowe Towarzystwo Eduka­cyjne posiadające około 2,2 miliona członków, tworzy przepisy i przyznaje dyplomy uprawniające do wykonywania zawodu nauczy­cielom, którzy mają realizować jego, według po­wszechnej opinii, radykalny program⁶.

1904 – John Dewey rozpoczyna swoją póź­niejszą życiową karierę nauczycielską w Teachers College na Uniwersytecie Columbia, stając na czele jego wydziału edukacji, gdzie będzie on kształtował dwudziestowieczne myślenie eduka­cyjne. Założony przez Rockefellera i Carnegie'go, Teachers College wprowadzał deweyizm do szkół publicznych przy pomocy wielu radykalnych uczniów systemu Progresywnej Edukacji Dewey'a. Fabiańsko-socjalistyczny, marksistowski i darwini­styczny program Dewey'a służy do wprowadzenia socjalizmu do krajowych szkół publicznych, co ustala w 1950 r. Kongresowa Komisja Reece'a do spraw Edukacji. Program Teachers College uni­wersytetu Columbia służył jako model dla progra­mów szkolenia nauczycieli w całych Stanach Zjed­noczonych, dając wyższe stopnie naukowe dla jednej czwartej wszystkich obecnych dyrektorów szkół średnich i połowy dyrektorów college'ów nauczycielskich.⁷

1912 – Pułkownik Edward M. House, przyszły bliski doradca prezydenta Woodrowa Wilsona, publikuje powieść pt. Philip Dru: Administrator, w której propaguje „socjalizm, o jakim marzył Karol Marks".

1913 – Powstaje Rezerwa Federalna. Zapla­nowana w czasie tajnego spotkania w 1910 r. na wyspie Jekyll w stanie Georgia przez grupę ban­kierów i polityków, z udziałem pułkownika House'a. Władza tworzenia pieniędzy zostaje przekazana z rąk rządu amerykańskiego prywatnej grupie ban­kie­rów. Jest to prawdopodobnie największy gene­rator długu na świecie. Nie jest ona federalna i nie ma żadnych rezerw.

1919 – Czołowe brytyjskie i amerykańskie osobistości zakładają Królewski Instytut Spraw Międzynarodowych w Anglii oraz Instytut Spraw Międzynarodowych w USA na spotkaniu zorgani­zowanym przez pułkownika House'a, w którym uczestniczyli różni fabiańscy socjaliści, włączając znanego ekonomistę Johna Maynarda Keynesa. Dwa lata później pułkownik House przekształca Instytut Spraw Międzynarodowych w Radę Sto­sunków Zagranicznych.

1922 – Rada Stosunków Zagranicznych (CFR) popiera rząd światowy w swoim czasopiśmie Fo­reign Affairs (Sprawy Zagraniczne). Autor Philip Kerr stwierdza: „Oczywiście nie będzie żadnego pokoju, ani dobrobytu ludzkości tak długo, jak zie­mia pozostaje podzielona na 50 czy 60 nie­podle­głych państw i dopóki nie zostanie stwo­rzony pe­wien rodzaj systemu międzynarodo­wego. Praw­dziwym problemem dzisiaj jest sprawa rządu światowego".

1928 – Opublikowana zostaje książka Her­berta George'a Wellsa The Open Conspiracy: Blue Prints for a World Revolution (Otwarta konspiracja – plany światowej rewolucji). Były fabianista i so­cjalista, Wells pisze: „Polityczny świat Otwar­tej Konspiracji musi osłabić, usuwać, przyłą­czać i zajmować miejsce istniejących rządów. Otwarta Konspiracja naturalnie dziedziczy so­cjali­styczny i komunistyczny entuzjazm. Może ona pozostawać pod kontrolą Moskwy zanim znaj­dzie się pod kon­trolą Nowego Jorku. Charakter Otwartej Konspira­cji będzie teraz jawnie odsło­nięty. Stanie się ona światową religią".

1931 – Studentów Leninowskiej Szkoły Poli­tycznych Działań Wojennych w Moskwie uczy się: Pewnego dnia musimy zacząć rozpowszechniać najbardziej teatralny ruch pokojowy, jaki kiedykol­wiek widział świat. Kraje kapitalistyczne, głupie i dekadenckie, wpadną w pułapkę stworzoną przez możliwość zdobycia nowych przyjaciół. Nasz czas nadejdzie za mniej więcej 30 lat. Burżuazja musi zostać uśpiona przez fałszywe poczucie bezpie­czeństwa.

1932 – Ukazują się nowe książki na­kłaniające do Porządku Światowego:

Toward Soviet America (W kierunku sowieckiej Ameryki) Williama Z. Fostera, przywódcy Komuni­stycznej Partii USA. Foster wskazuje, że Krajowe Ministerstwo Edukacji będzie jednym ze środków używanych do rozwoju nowego socjalistycznego społeczeństwa w USA.

The New World Order (Nowy porządek świata), F. S. Marvina opisuje Ligę Narodów jako pierwszą próbę w kierunku Nowego Porządku Świata. Marvin mówi: „Narodowość musi ustępować pierw­szeństwa prawom ludzkości jako cało­ści".

Dare the School Build a New Social Order? (Czy szkoła odważy się budować Nowy Porządek Społeczny?) George'a Countsa, wychowawcy i autora, który twierdzi: „Nauczyciele powinni ce­lowo sięgać po władzę, a potem dokonać naj­większego podboju", żeby „wpływać na po­stawę społeczną, ideały i zachowanie przy­szłego pokolenia. Rozwój nauki i technologii przyprowadził nas do nowej ery, gdzie ignoran­cja musi zostać zastąpiona przez wiedzę, współzawodnictwo przez kooperację, wiara w Opatrzność przez staranne planowanie, a pry­watny kapitalizm przez pewną formę ekonomii społecznej".

1932 – Opublikowana zostaje przez założy­cielkę Amerykańskiej Ligi Kontroli Urodzeń (Ameri­can Birth Control League), Margaret Sanger, książka pt. Plan for Peace (Plan pokoju). Nawołuje ona do przymusowej sterylizacji, obowiązkowej segregacji i do rehabilitacyjnych obozów koncen­tracyjnych dla wszystkich „genetycznie niepożąda­nych ras", włączając Czarnych, Latynosów, amery­kańskich Indian i katolików.

1933 – Zostaje opublikowany pierwszy Mani­fest Humanistyczny (Humanist Manifesto). Współ­autor John Dewey, znany filozof i wychowawca, nawołuje do syntezy wszystkich religii oraz do „so­cjalnego i spółdzielczego porządku ekonomicz­nego". Inny współautor, C. F. Potter, powiedział w 1930 r.: „Edukacja jest więc najpotężniejszym sojusznikiem humanizmu, a każda amerykań­ska szkoła publiczna jest szkołą humanizmu. Co mogą zrobić teistyczne niedzielne szkoły, prowadzące zajęcia raz w tygodniu przez go­dzinę, w których uczy się tylko część dzieci, żeby powstrzymać falę pięciodniowego pro­gramu nauczania humanistycznego?". Postę­powa Edukacja Dewey'a szerzy się w sposób wy­jątkowy w latach trzydziestych i czterdziestych.

1933 – Ukazuje się książka Herberta George'a Wellsa The Shape of Things to Come (Kształt rze­czy przyszłych). Wells przewiduje drugą wojnę światową około 1940 r., zapoczątkowaną sporem polsko-niemieckim. Po 1945 r. nastąpi wzrost braku bezpieczeństwa publicznego w „kryminalnie zatrutych" rejonach. Plan „Nowoczesnego Państwa Światowego" powiedzie się przy trzeciej próbie (około 1980 r.) i wyniknie z czegoś, co wydarzy się w Basrze, w Iraku. W książce mamy również stwierdzenie: „Chociaż rząd światowy był otwarcie przygotowywany od jakiegoś czasu, chociaż nieustannie budził obawę i pomruki przeciwko niemu, nie spotkał się nigdzie z żadną przygotowaną opozycją".

1934 – Ukazuje się książka Alice A. Bailey The Externalization of the Hierarchy (Uzewnętrznienie hierarchii). Bailey jest okultystką, której prace wy­wodzą się od duchowego przewodnika – tybetań­skiego Mistrza (ducha demonicznego), Djwhala Khula. Bailey używa zwrotu „punkty światła" w związku z „Nową Grupą Światowych Zarządców" i twierdzi, że rok 1934 oznacza początek „organiza­cji mężczyzn i kobiet…w grupowej pracy nowego porządku…z postępem definiowanym przez służbę…świat Braterstwa…Siły Światła…a nowy porządek świata musi być budowany z grabieży całej istniejącej kultury i cywilizacji". Książka zo­stała opublikowana przez Lucis Trust, zarejestro­wany początkowo w Nowym Jorku jako Lucifer Publishing Company. Lucis Trust jest pozarządową organizacją Narodów Zjednoczonych, która była głównym graczem ostatnich szczytów ONZ. Przy­szły asy­stent Sekretarza Generalnego ONZ, Ro­bert Muller, przypisywał utworzenie swojego Światowego Minimum Programowego dla edukacji leżącemu u jego podłoża nauczaniu Djwhala Khula poprzez pisma Alice Bailey na ten temat.

1937 – Papież Pius XI pisze: „Komunizm ma za sobą siły okultystyczne, które przez długi czas pracowały nad obaleniem chrześcijań­skiego po­rządku społecznego…"⁸

1939 – John Foster Dulles, przyszły Sekretarz Stanu USA, w swoim przemówieniu proponuje, by Ameryka przewodziła przejściu do nowego po­rządku mniej niezależnych, pół-suwerennych państw, związanych ligą czy unią federalną.

1939 – Herbert George Wells w książce New World Order (Nowy Porządek Świata) proponuje kolektywistyczne „państwo światowe" albo „nowy porządek świata", składający się z „demokracji socjalistycznych". Zaleca „powszechny pobór do wojska" i oświadcza, że „nacjonalistyczny indywi­dualizm jest chorobą świata". Kontynuuje: „Oczy­wista konieczność pewnej wspólnej, światowej kontroli dla wyeliminowania wojen i mniej po­wszechnie uznana konieczność wspólnej kon­troli ekonomicznego i biologicznego życia ludzkości, są aspektami jednego i tego samego procesu". Proponuje on osiągnięcie tego przy pomocy „uniwersalnego prawa" oraz propagandy czy edukacji.

1940 – Fundacja Carnegie dla Pokoju Między­narodowego publikuje pracę pt. The New World Order (Nowy Porządek Świata), zawierającą wy­brany wykaz informacji na temat regionalnej i światowej federacji wraz pewne specjalne plany porządku światowego po wojnie.

1940 – W artykule zatytułowanym A New World Order (Nowy Porządek Świata), zamiesz­czonym w Congressional Record (Protokoły kon­gresowe), John G. Alexander nawołuje do świato­wej federacji.

1942 – Lewicowy Instytut Stosunków Rejonu Pacyfiku publikuje pracę Post-War Worlds (Świat powojenny) P. E. Corbetta, w której pisze on: „Ostatecznym celem jest rząd światowy. Trzeba uznać, że prawo narodów ma pierwszeństwo przed prawem narodowym. Procesowi temu musi towarzyszyć usunięcie nacjonalistycz­nego materiału zawartego w podręcznikach szkolnych i zastąpienie go przez materiał wyja­śniający korzyści roztropniejszego stowarzy­szenia".

1945 – Prezydent Truman popiera rząd świa­towy w przemówieniu, mówiąc: „Narody tak łatwo poradzą sobie z republiką światową, jak my radzimy sobie z republiką Stanów Zjednoczo­nych".

1945 – Wchodzi w życie Karta Narodów Zjed­noczonych. 24 października senator Glen Taylor (Demokrata z Idaho) przedstawia Rezolucję Se­natu nr 183, wzywającą senat USA do działania na rzecz utworzenia republiki światowej, włączając międzynarodową policję.

1946 – Alger Hiss zostaje wybrany na stanowi­sko prezesa Fundacji Carnegie dla Pokoju Między­narodowego. Pełni tę funkcję do 1949 r. Na po­czątku 1950 r. zostaje skazany za krzywoprzysię­stwo i osadzony w więzieniu po sensacyjnym pro­cesie i przesłuchaniu przez kongres, podczas któ­rego Whittaker Chambers, były starszy redaktor magazynu Time, zeznaje, że Hiss był członkiem jego komórki partii komunistycznej.

1946 – Ukazuje się książka byłego redaktora naczelnego NEA Journal (National Education As­sociation – Narodowego Towarzystwa Edukacyj­nego) Joya Elmera Morgana pt. The Teacher and World Government (Nauczyciel i rząd światowy). Pisze on: „W walce o ustanowienie odpowied­niego rządu światowego nauczyciel może zro­bić wiele, by przygotować serca i umysły dzieci do globalnego porozumienia i współpracy. W samym sercu wszystkich agencji, które zapew­nią nadejście rządu światowego, musi stać szkoła, nauczyciel i zorganizowany zawód".

1947 – The American Education Fellowship (Amerykańskie Towarzystwo Edukacyjne), dawniej Progressive Education Association (Postępowe Stowarzyszenie Edukacyjne), zorganizowane przez Johna Dewey'a, wzywa do „ustanowienia prawdziwego porządku światowego, porządku, w którym suwerenność narodowa jest podpo­rządkowana władzy światowej".

1947 – Drugi Sekretarz Narodowego Towarzy­stwa Edukacyj­nego William Carr pisze w NEA Journal, że nauczyciele powinni „uczyć na temat różnych propozycji, które zostały przedsta­wione dla wzmocnienia Organizacji Narodów Zjednoczonych oraz ustanowienia obywatel­stwa światowego i światowego rządu".

1948 – Brytyjczyk, sir Harold Butler, w czaso­piśmie Rady Stosunków Zagranicznych (CFR) Foreign Affairs (Sprawy zagraniczne) widzi po­wstawanie Nowego Porządku Światowego: „Jak dalece życie narodów, które przez wieki trakto­wały się jako odmienne i unikalne, może zostać połączone z życiem innych narodów? Jak da­leko przygotowane są one do pozbycia się czę­ści swojej suwerenności, bez czego nie może powstać skuteczna unia ekonomiczna czy poli­tyczna? Z przeważającego zamętu wyłania się kształt nowego świata, który może wskazać drogę w kierunku nowego porządku. Będzie to początek prawdziwej Organizacji Narodów Zjednoczonych, nie paraliżowanej już dłużej rozdwojeniem jaźni, ale zjednoczo­nej wspólną wiarą".

1-  Grupy Okrągłego Stołu – założone w 1891 r. przez Cecila Rhodesa (1853-1902) tajne stowarzyszenie „Ro­und Table” – Okrągły Stół, które miało m.in. szerzyć brytyjski imperializm (przyp. tłum.).

2- D. L. Cuddy, A Chronological History of the New World Order (Chronologiczna historia Nowego Po­rządku Świata), wydana przez Johna Loefflera. Osiem­dziesiąt procent materiału tego rozdziału pochodzi bez­pośrednio z tego źródła, które służy również jako inspi­racja dla znacznej części całej książki. 

3- W. Cleon Skousen, The Naked Communist (Nagi komu­nista), Salt Lake City: Ensing Pub. Co., 1958, s. 3, z powieści Disraelego Coningsby, or the New Genera­tion (1844) (Coningsby albo nowe pokolenie), w Wil­liam T. Still, New World Order: The Ancient Plan of Secret Societies (Nowy Porządek Świata), Lafayette, La.: Huntington House Publishers, 1990, s. 146. [Pol­skie wydanie książki Stilla Nowy Porządek Świata uka­zało się nakładem wydawnictwa Wers z Poznania w r. 1995 – przyp. tłum.]

4- Papież Pius IX, encyklika: Niebezpieczeństwa i zło czasów, cytowana przez ks. Clarence’a Kelly w książce Conspiracy against God and Man (Konspiracja prze­ciwko Bogu i człowiekowi), Tucson, Ariz.: Publius Press, 1990, s. xvi. 

5- Karol Marks, Fryderyk Engels, Manifest komuni­styczny, oryginalnie wydany przez Ligę Komunistyczną w 1848 r., s. 36. 

 6- Debra Rae, ABC’s of Globalism (ABC globalizmu), Lafayette, La., Huntington House, 1999, s. 202. 

7- Rae, s. 287.

8- Papież Pius XI cytowany przez Kelly’ego, s. 215, w Epperson, s. XVI.