Dzień po śmierci papieża emeryta Benedykta XVI, 31 grudnia 2022 r., przyszła kolej na emerytowaną dyrektorkę MICHAELA, Thérèse Tardif, która odeszła do domu Ojca, w pierwszy dzień roku 2023, w wieku 94 lat minus 5 dni, ponieważ 6 stycznia 2023 r., w dniu jej pogrzebu, przypadały również jej urodziny.
Thérèse Tardif urodziła się 6 stycznia 1929 roku w Saint-Odilon de Beauce w prowincji Quebec jako córka Josapahata Tardifa i Orphélie Maheux. W bardzo młodym wieku poznała Vers Demain (francuskojęzyczna wersja MICHAELA) przez swojego ojca, a następnie zaczęła prowadzić apostolat od drzwi do drzwi, aby rozpowszechniać nasze dzieło, i we wrześniu 1954 roku dołączyła do prac MICHAELA na pełen etat.
Bardzo szybko, kontynuując swój apostolat odwiedzania rodzin, powierzono jej zadanie sekretarza Ruchu, a w ostatnich latach życia naszej założycielki Gilberte Côté-Mercier, to właśnie Thérèse Tardif pomagała jej w pisaniu i składzie naszego czasopisma. Kiedy pani Côté-Mercier zmarła w 2002 r., Thérèse Tardif zastąpiła ją na stanowisku dyrektora wykonawczego Ruchu do 2020 r., kiedy to przeszła na emeryturę z powodów zdrowotnych.
Na początku 2022 roku pani Tardif musiała zostać hospitalizowana i opuścić naszą siedzibę w Rougemont, by następnie trafić do zakładu opieki długoterminowej. To tam zmarła 1 stycznia 2023 r., po życiu w całkowitym poświęceniu się Bogu i sprawiedliwości, aby pomagać wszystkim, zwłaszcza najuboższym.
Ojciec Patrice Savadogo, diecezjalny przedstawiciel Pielgrzymów św. Michała w diecezji Saint-Hyacinthe, przewodniczył mszy pogrzebowej w kościele parafialnym św. Michała w Rougemont. Z tej okazji księdzu Savadogo towarzyszyło siedmiu innych księży. Ks. Savadogo przekazał nam przesłanie od księdza Christiana Rodembourga, biskupa diecezji Saint-Hyacinthe, składając nam kondolencje i informując, że gdyby nie zobowiązania poza diecezją, chętnie przewodniczyłby pogrzebowi pani Tardif.
Oto hołd (pochwała) wygłoszona przez naszą obecną dyrektor wykonawczą, Marcelle Caya, podczas mszy pogrzebowej 6 stycznia 2023 r.:
Thérèse Tardif, wielka dama
Członkowie duchowieństwa, Pielgrzymi św. Michała, członkowie rodzin i przyjaciele. Po miesięcznej hospitalizacji w styczniu 2022 r., z powodu braku możliwości poruszania się, pani Thérèse Tardif została umieszczona w placówce opieki długoterminowej w St-Jean-sur-Richelieu, a następnie w Marieville (miasto położone obok Rougemont), gdzie zmarła spokojnie w następstwie choroby nowotworowej, w wieku 94 lat, 1 stycznia 2023 roku, w święto Matki Bożej Rodzicielki. Jej pragnieniem było umrzeć w święto Najświętszej Maryi Panny; dziękujemy naszej Niebieskiej Matce za spełnienie jej pragnienia.
„Ktokolwiek przykłada rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa Bożego" – mówi nam Jezus (Łk 9,62). Thérèse była jedną z tych, które nie oglądają się za siebie. Zobowiązała się bez powrotu, lubiła mówić, że nigdy nie żałowała swojej decyzji – swojego zaangażowania na rzecz wydobycia biednych z ich smutnego stanu – która zainspirowała ją do oddania życia w dziele Louisa Evena.
Pani zdecydowania, dziękuję. Dziękujemy Bogu.
Pierwszym kontaktem z twórczością Louisa Evena było dla Thérèse Tardif wielokrotne słuchanie bajki „Wyspa rozbitków", którą jej ojciec Josaphat opowiadał wszystkim, którzy przewijali się przez jego warsztat kowalski. Kiedy więc zobaczyła biedę na świecie, zrozumiała, że problem tkwi w systemie finansowym.
Przypowieść „Wyspa rozbitków", napisana przez Louisa Evena, wyjaśnia tworzenie pieniądza w postaci długu wraz z odsetkami. Ponieważ pieniądze na odsetki doliczane do spłaty pożyczki nie są tworzone, dług jest niemożliwy do spłaty.
Następujące słowa kardynała Saliège, arcybiskupa Tuluzy we Francji, w jego wielkopostnym liście pasterskim z 1954 r., na temat obowiązków chrześcijan w naszym społeczeństwie, wywarły silne wrażenie na pani Tardif: „System ekonomiczny masowo produkuje biednych, bezdomnych, głodujących ludzi; każdy chrześcijanin musi uznać za swój obowiązek walkę z nim i jego zmianę".
Dlatego nie wahała się porzucić swojej pracy jako sprzedawczyni, aby w wieku 25 lat zaangażować się na pełny etat w pracę Louisa Evena, aby walczyć ze złym systemem ekonomicznym i zastąpić go Kredytem Społecznym Douglasa. Nigdy nie oglądała się za siebie.
Dziękujemy Bogu za tę Panią ideału.
Thérèse Tardif była zaangażowana we wszystkie główne wydarzenia pracy MICHAELA wraz z założycielami, będąc ich prawą ręką, podobnie jak nieżyjąca już Florentine Séguin. Pani Tardif była misjonarką, która oprócz pracy biurowej zabiegała o prenumeratę naszego czasopisma i prowadziła spotkania w Quebeku, Ontario, Nowym Brunszwiku, Francji, Szwajcarii i Belgii.
Pani apostolatu, pani służby, dziękuję.
W 1957 r. została mianowana sekretarzem zarządu Instytutu. Thérèse Tardif napisała wiele artykułów do Vers Demain, którego była redaktorem naczelnym po pani Côté-Mercier. Była fotografem, koordynatorem na kongresach i innych ważnych spotkaniach.
Oddana pani, dziękuję, chwała Bogu!
Przez 20 lat była dyrektorem wykonawczym Instytutu Louisa Evena i redaktorem naczelnym czterech czasopism Vers Demain w języku francuskim, oraz Michaela w języku angielskim i polskim oraz San Miguel w języku hiszpańskim.
Dziękujemy Bogu za tę Panią hojności.
Pani Tardif przyjmowała Pielgrzymów św. Michała i wszystkich gości z entuzjazmem i życzliwością. Wszyscy dziękują Pani za to.
Dziękuję, pani dobroci, pani powitania.
Dla pani Tardif dzień jej urodzin, 6 stycznia, Objawienie Pańskie, święto Trzech Króli, był zaszczytem, radością, którą dzieliła z nami. Kochała śpiew i wesołość, kochała kwiaty. Dziękujemy Mędrcom za ten ich mały postój dla pani Tardif w drodze do Betlejem.
Pani radości, wielka pani, dziękuję,
Błogosławiona Dziewico Maryjo, pobłogosław swoją oddaną córkę, która tak wiele razy pozdrawiała Cię codziennymi Różańcami. Jezu Miłosierny przyjmij dzisiaj w swoim raju, duszę pani Tardif, która nie omieszkała codziennie odmawiać Twojej Koronki do Miłosierdzia Bożego. Ojcze Niebieski, Tej, która codziennie uczestniczyła w Eucharystii, otwórz drzwi Wiecznego Królestwa.
Pani wiary, dziękuję Ci za Twój przykład pobożności.
Od przejścia na emeryturę w 2020 roku pani Tardif przyjęła za swoje motto (które powtarzała kilka razy dziennie każdemu, kto chciał słuchać): „Życie jest piękne, Dobry Bóg jest dobry!".
Tak, pani Tardif, pani życie jest piękne; tak, Dobry Bóg jest dobry: spójrzcie, jak wielki zaszczyt czyni Ci dzisiaj Bóg, aby towarzyszyło Ci w tej ostatniej drodze kilku księży, przyjaciół dzieła, którzy Cię znali i cenili. Drodzy księża, w imieniu pani Tardif i w imieniu wszystkich Pielgrzymów św. Michała, serdecznie dziękujemy za to, że jesteście z nami.
Dziękuję Ojcze Patrice Savadogo,
Dziękuję Ojcze Opacie, Dom Raphaelu Bouchard
Dziękuję Ojcze Éloi Giard,
Dziękuję kanonikowi Réjeanowi Racine
Dziękuję Ojcze Brice Séverin Banzouzi
Dziękuję kanonikowi Géraldowi Ouellette
Dziękuję Ojcze Ericu Coulibaly
Dziękuję Ojcze Honoré Ntumba
Dziękuję również wszystkim Pielgrzymom św. Michała i wszystkim obecnym przyjaciołom. Dziękuję pani Tardif, wielka pani, za wzorowe życie. Dziękuję, że nie oglądałaś się za siebie, by pójść za Chrystusem. Z Bożą Łaską wspólnie jesteśmy zdecydowani kontynuować misję, bo „życie jest piękne, a Bóg jest dobry!".
